جایگاه ادب در...

شما حتما این موضوع راقبول دارید که بخش بزرگی از «ادب» آدم ، ریشه نژادی وخانوادگی دارد که درکنار دیگر عاملها شخصیت( به معنای عام) آدم راتشکیل می دهند. به ندرت مشاهده می شود خانواده های  دارای فرهنگ ،ادب ونزاکت، فرزندانی بی ادب تحویل جامعه دهند.

بی ادبی درگفتارورفتار را همه ما درزندگی روزمره مان بسیار دیده و شنیده ایم که دربیشتر مواقع وبه دلایل مختلف، به راحتی ازکنار آنها گذشته و به فراموشی سپرده ایم.

حال چنانچه ارتکاب فعل «غیرمودبانه» ازسوی یک فردشاخص(ازنظر اجتماعی) باشد ، اگر ازجانب یک مقام دولتی باشد و اگر ازیک تریبون عمومی ودریک گستره جغرافیایی زیادتر اتفاق بیافتد چه؟آیا بازهم به راحتی می توانیم ازکنار آن بگذریم؟ آیا تاثیرات آن قابل چشم پوشی است؟آیا تاثیرات آن با آنچه درکوچه وخیابان رخ می دهد قابل مقایسه است؟مطمئنا چنین نیست.

افرادی که درمناصب دولتی واجتماعی و از یک تریبون عمومی فعلی« غیر مودبانه» مرتکب می شوند ،شکی نیست که بخشی ازعلت آن ناشی از عدم وجود تربیت صحیح خانوادگی است. لطمه ای که فرهنگ عمومی جامعه دردرازمدت ازاین بخش می بیندشایدبطور دقیق قابل شناسایی وسنجش نبوده وتقریبا ازچشم متولیان امرنیز پنهان می ماند.

چند سالی است بی نزاکتی وبی ادبی معدودی از صاحب منصبان درمحافل اجتماعی وتریبونهای عمومی شجاعت تفسیر می گردد!. بدعتی که اگر جلوی آن گرفته وچاره ای اساسی اندیشیده نشود، می رود که نهادینه شود!.تیشه به ریشه بزرگان وریش سفیدان زدن ، تهدیدوپرخاشگری کردن،تهمت زدن ،پرده دری کردن و... فقط از روانهای ناسالم نشات می گیرد.روانهای ناسالمی که بخشی از آنها دست پخت خانواده ها هستند.

لذاآنچه مهم وضروری است که به آن پرداخته شود بنیان خانواده است.فرزندان این مملکت باید آموزشهای صحیح را درخانواده ببینند. دولت ودست اندرکاران فرهنگی کشور بایدبه پدر مادرها و خانواده بیشتر توجه کنند تااین مهم را به نحو احسن انجام دهند.فرزندان روزی پدر ومادرخواهند شدودرآینده این مملکت بدست آنها اداره خواهد شد. فرزندان سالم تضمینی برای آینده بهتر خواهند بود. تن و روان رنجور نیرویی برای «ادب»و...  برجای نمی گذارد.

 

/ 6 نظر / 16 بازدید
اقابراری

آراستگی هر چیزی به چیزی است. آن گونه كه علم، با حلم آراسته می گردد، وشجاعت، با گذشت و عفو زینت می یابد، و ثروت، با انفاق و بخشش، ارزش پیدا می كند، حسب و نسب هم با ادب، ارج می یابد. شرافت نسب و اعتبار خانوادگی و آبرو و وجهه اجتماع، بدون داشتن ادب، آرایشی سطحی بر چهره‎ای زشت است. برترین ادب، آن است كه انسان بر سر حدّ و مرز و اندازه خویش بایستد و از قدر خود فراتر نرود. ادب، به خودی خود یك ارزش اخلاقی و اجتماعی است و ارزش آفرین، هم برای فرزندان، هم برای اولیاء كه تربیت كننده آنانند. ادب در هر كه و هر كجا باشد، هاله ای از محبت و مجذوبیت را بر گرد خود پدید می آورد و انسان با ادب را عزیز و دوست داشتنی می كند. ادب، خودش یك سرمایه است و هر سر مایه ای بدون آن بی بهاست. مدالی است بر سینه صاحبش كه چشمها و دلها را خیره و فریفته می سازد.

امیری

سلام و عرض تشکر از مطلب بجا و درستتان.

حمزه

سلام به نکته خوبی اشاره داشته اید.تاثیرات افعال صاحب منصبان بسیار گسترده است .بطور قطع یقین گفته های دیروز و امروز آنها یکی نیست و حتی طرز بیان آنها نیز تغییر نموده است.منجمله رفتارهار های اجتماعی بخصوص رفتارتاثیرگزاران به ورزشگاهها گسترش پیدا کرده است که آخرین ان نیز در مسابقه والیبال مشاهده شد.[سوال][خجالت]

حمزه

پرسیدم از عقل که کبر ایمان ز چیست؟ عقل بگوش و دل گفت که ایمان ادب است.

tayebe.s

سلام . به مطلب درست وبه جایی اشاره کردید .متاسفانه بچه های امروز تاثیر پذیری بیشتری از اجتماع و شخصیت های هنری بی ارزش و حتی قویترین مرد ی که مرتکب قتل می شودو............ بازهم نقش خانواده ها مهم است